رو دوغ بخور که می حرامت کردند!
یا: آثار استماع فرازهایی از دیوان خیام در ایدئولوژی یک آدم پاستوریزه!
در زیر لحاف خواب شب شیریـن است
این تجربه ای مـــوفق و دیــــرین است
دوغی به سپیـــــــــدی کلم بر رگ زن
بر کفش چپت که آسمان قیرین است!
__________________
گویند که عمر آدمی کوتــــــــــــاه است
انـــــــــــــــدازه یک پلک زدن یا آه است
یک چــــــــــــشم نگه دار و دگر را میزن
بر صورت شاهدی که چونان ماه است!
__________________
آن برگ کلم؛ تکه سبویی بــــوده است
این آش نخود؛ طره مویی بــــوده است
ای وای! سرینت به همین روبیـــــــدی؟
این خاک لب شاهده رویی بوده است!
__________________
هر اوج و نزول این جهان بیهوده است
آغاز و نهایت به گمان آلــــــــوده است
دور از شر و شور این جهان دوغ بخور!
آن دوغ که با عطر گـــلی پالوده است