بسی شـعر گفتم در اين بيست سال / به هنــــــــــگام ورزش٬ به وقت موال
پی افــــکندم از وزن کوهــــــــی بلند / ز سیل و سونامی نيابــــــــــــد گزند
چنـــــــــــان شعر گفتم که افراسياب / شهـــی بر زمين زد٬ برفت آسيـــاب
تهمــــتن به پيــــــــــــژامه ی راه راه / تفــــــــــــــأل بزد بر در مستــــــراح
زشــــعرم٬ بزرگــــــــان اهل تميــــــز / نمودنــــد یک من تــــــــــــره ریز ریز
یلـــی از یلان یل سیـــــــــــــــستان / به پــــــــــــــا خاست بر پایه داستان
خروشیـــد و جوشیـــــد و پشتک بزد / شـــکاف عظیمی به خشتک بــــــزد
یکی دســــت بر پیش و دیگر به پس! / سریعــــــــا روان شد به منزل سپس
به جایـــــی دگر در بلاد عــــــــــــرب / زشــــــــــعرم شتر کف نمود از طرب
گهی شیشه رقصــــــید و گه لامبادا / و لیکن به گل ماندم این قافیه! ای دادا
ز اشـــــعار من مــــوی بر فـــرق زال / بشـــــــــــــــد رنگ N-47 رویــــــال
خلاصه ز اشعـــــار سنـــــگین مــــا / هزاران مگــــس نفله شد در هـــــــوا
علـــی گفت: اه اه! قلــی گفت خاک مامی گفــــت: ایول بر این شیر پاک!

منتشر شده در وبلاگ قبلي