سنه 1418 هجري قمري مردمي ادب دوست، مدرسه اي بنا نهادندي وزين! آنان مغزهاي فراري اطراف و اكناف ايالات و ولايات را جمع كردندي و آنها را به تحصيل علوم گماشتندي و شهريه بگرفتندي!

اگر شــــــــهريه را دادي كه دادي / و الا همچو پشــمك پيش بادي

از كرامات آن مردم علم دوست آن بودندي كه هر سال محصلين بيشتري جمع كردندي و شهريه بيشتري بگرفتندي. تا بدانجا كه ديگر جا براي راه رفتن نيز نبودندي!

الا اي قشر دانشــــجو بـــــــدانيد / اگر مات است با عــينك بخوانيد
به سالن ها ترافيك است سنگين / درنگي، دنده سنـــگين تر برانيد

ولي آن مدرسه ي فضل پرور فعالتر از آن بودندي كه در مقابل سيل مشتاقان كم بياورد! آنچنانچه:

به وقت صبح تا واق واق كن سگ / بجوشد علم چون خونابه از رگ

اوضاع به همين منوال بود تا اينكه يكي از همين زير پا ماندگان عرصه ترافيك مدرسه، جان به لب شده و افاضاتي اينچنين بر زبان راند، باشد كه رستگار شود!

قسم بر مكتب زرد و قشـــــــــنگت / ژتون هاي غذاي هفت رنـــــگت
قسم بر نـــــرخ آن شــــــهريه ثابت / كه بــــرده آبرو از اســــم ثـــابت
به پـــــارك پر درخـــت و پر نـــــمايه / به نيمكــت هاي گــرم زير سايه
قسم بر آن چـمن هاي چو ســبزي / تمام رنگ و بوي قورمه ســـبزي
قسم بر فارغـــــان از امر تحصــــيل / عديده مردم در رفته زين خيــــل
قسم بر اين ورودي هــــــاي تــــازه / شماري مليوني، بي حـد و بازه
قسم بر نون و مـاست و آب و ديزي / شـــــنو اكنون كلامي زير مـيزي
عـــــــــزيزان كــــرم خــاكي پا ندارد / به جان عمه اينـــــجا جا نـدارد!

منتشر شده در وبلاگ قبلي

آدرس لینک به این مطلب:
http://www.asahand.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/29